Gastgezin worden: Het bijzondere verhaal van de familie Kobes en Jana

Wij zijn Johan en Dery en hebben 4 kinderen waarvan de jongste, 21 jaar, nog thuis woont. Hoe kwamen wij op het idee om gastgezin te worden? Nou… door een berichtje op Facebook!

Een kennis had via Into Study Exchanges een bericht geplaatst over een meisje uit Amerika die door omstandigheden geen gastgezin meer had. Wij keken elkaar aan en zeiden: “Dan worden wij haar gastgezin!” We waren niet geheel onbekend met het leven van een uitwisselingsstudent, omdat onze eigen kinderen ook in het buitenland hebben gestudeerd en er dikwijls mensen uit andere landen bij ons logeren.

De match: Van een Amerikaans meisje naar Jana uit Duitsland

Maar helaas, het meisje uit Amerika had ondertussen al een gastgezin gevonden. Wij kregen echter bericht van Into dat ze nog meer studenten hadden die een fijn thuis zochten. Na overleg hebben we gekozen voor Jana uit Duitsland; haar profiel paste goed in ons gezin.

Jana is 17 jaar en ging in Duitsland naar de hoge middelbare school. Ze zou in augustus aankomen, maar voordat het zover was, hadden we alvast contact via de app. Zo konden we over en weer alvast foto’s en berichtjes sturen.

De aankomst: Wennen aan een nieuw land en een nieuwe taal

En dan is het zover… het was spannend voor beide partijen. In het begin heeft Jana het wel moeilijk gehad. Ze miste thuis en het is toch even wennen in een nieuw land met een vreemde taal en een nieuw gezin. Maar geleidelijk aan vond ze haar draai.

School, muziek en de Nederlandse taal

Op school had ze een goede klik en begeleiding. Daarnaast werd ze actief in de lokale gemeenschap door mee te doen aan sport en muziek bij de plaatselijke harmonie.

De taal was in het begin wel een struikelblok. Eerst spraken wij nog Duits met haar, maar na een paar weken zijn we toch overgegaan op Nederlands. Wel wat langzamer natuurlijk! Dit hielp haar enorm om de taal sneller op te pikken.

Onze aanpak: Vrijheid en verantwoordelijkheid

We hebben haar vanaf het begin vrij gelaten, zonder een waslijst aan regels of wetten. Ons motto was: “Laat maar zien dat je hiermee om kunt gaan.” Het enige wat we vroegen, was dat Jana liet weten waar ze heen ging, hoe laat ze ongeveer thuis zou zijn en of ze mee zou eten. Dit ging prima. Samen hebben we veel steden bezocht, maar ze trok er ook vaak zelf met vriendinnen op uit met de trein.

Een waardevolle klik: “Ze ziet ons als ouders”

Jana is een leuke, spontane meid die veel lol brengt in ons huis. Maar het is ook een echte puber: met de benen omhoog op de bank en de mobiel in de hand. Ze ziet onze andere kinderen echt als zussen en broer, en ons als haar ouders. We hebben enorm geluk gehad dat die klik er zo sterk is.

Het naderende afscheid

Nu, medio april, beseffen wij (en zij ook) dat het avontuur in juli alweer afgelopen is. Daarom haalt ze er nu nog het maximale uit. We zullen haar straks ontzettend missen! Ik denk en hoop dat ons contact blijft als ze straks weer thuis is, aangezien dit jaar voor beide partijen een zeer waardevol en geslaagd jaar was.

Auteur: Gastgezin familie Kobes