Mijn 10 maanden in Italië: Pasta, taalbriefjes en Italiaanse familie

Een jaar geleden was ik op vakantie in Toscane samen met mijn Italiaanse gastgezin. Het was een van de leukste vakanties gedurende de 10 maanden dat ik in Italië heb gezeten. Ik heb er twee zussen, een moeder en een opa en oma bij gekregen; mensen bij wie ik altijd welkom zal zijn.

De smaak van Bologna

Mijn gastgezin woont in Castel Maggiore, vlakbij Bologna. Deze stad heeft voor mij een nieuwe wereld van eten geopend. Bologna staat bekend om:

• Pasta raggù: De echte variant van wat wij kennen als pasta Bolognese.

• Lokale delicatessen: Mortadella, lasagna en tortellini.

• Feestelijke cakes: Zoals de colomba (paascake in de vorm van een duif) en de kerstcakes panettone en pandoro.

De Italiaanse taal leren met briefjes

In het begin was de taal lastig. Om dit op te lossen, maakte ik samen met mijn gastgezin briefjes met de namen van elk voorwerp en meubelstuk in huis. Het hele appartement hing vol! Na drie maanden begon het praten makkelijker te worden en na vijf maanden sprak ik zo goed als vloeiend Italiaans.

Mijn vooruitgang versnelde toen ik overstapte naar een agrarische school. Omdat het Engels van de studenten daar minder goed was, werd ik gedwongen om constant Italiaans te praten.

Het schoolleven: Zes dagen per week

De Italiaanse schoolcultuur verschilt flink van de Nederlandse:

• Lestijden: Van 08:00 uur tot 13:00 of 14:00 uur, van maandag tot en met zaterdag.

• Lokalen: De leerkrachten wisselen van lokaal in plaats van de studenten; elke klas heeft een eigen vaste plek.

• Niveau: De toetsdruk is hoog en het niveau van vakken zoals wiskunde ligt vaak erg hoog.

Doordat de school vroeg eindigde en de lunch en het diner laat waren, leken de dagen heerlijk lang.

Een blijvende band

De uitwisseling eindigde niet bij de terugkeer naar Nederland. Mijn gastgezin is inmiddels in Nederland op vakantie geweest, en ik ben bij mijn Italiaanse grootouders in Duitsland kerst wezen vieren. Tijdens een recent weekend in Italië merkte ik dat de taal en de vriendschappen nog steeds even sterk zijn.

Auteur: Into-deelnemer Lucy van Zijtveld